از باغ می برند چراغانیت کنند             تا کاج  جشنهای زمستانیت کنند


پوشانده اند صبح تر ا ابرهای تار             تنها به این بهانه که بارانیت کنند


یوسف به این رها شدن از چاه دل مبند    این بار می برند که زندانیت کنند


ای گل گمان مکن  به شب جشن میروی    شاید به خاک مرده ای ارزانیت کنند


یک نقطه بیش فرق رحیم ورجیم نیست      از نقطه ای بترس که شیطانیت کنند


   آب طلب نکرده همیشه مراد نیست     گاهی بهانه ای  است که قربانیت کنند



فاضل نظری


ضمن تشکر از دوستان آقایان خزایی و امین زاده بخاطر ارسال نام شعروشاعربرای این پست...

 



موضوعات مرتبط: شعر


تاريخ : دوشنبه بیست و یکم آذر ۱۳۹۰ | ۸:۲۴ ق.ظ | نویسنده : کورش خجیر |