چه روزگاری بود بزرگان ما نانوشته بهم قرض میدادند وجه دستی
گرو شان خال سبیلی بود برای راستی
دخترک محله خواهر تمامی پسران محله وحرمت ناموس پرستی
زنان ،مادران همه محله بودند ،دردرستی
پیرمردان و پیرزنان عشق بودند وهستی
کجا رفته این همه عشق وسرمستی
کی بنیان نهاد این همه بد مستی
کی؟
روزگار!!!!!!!!!
بهار 1390کورش خجیر
موضوعات مرتبط: شعر
تاريخ : پنجشنبه هفدهم شهریور ۱۳۹۰ | ۵:۳۱ ب.ظ | نویسنده : کورش خجیر |

